IJshockey.com > Nieuwsoverzicht > Tilburg Trappers > Nazarov, man met een boodschap

Nazarov, man met een boodschap

Ruim dertien jaar geleden streek de toen nog piepjonge Stanislav Nazarov vanuit Voskresensk in Nederland neer. De talentvolle verdediger maakte in Den Haag een cultuurschok mee. Inmiddels is hij volledig vernederlandst. ‘Onlangs was ik in Rusland en moest ik met de auto weg. Ik stapte in en deed als vanzelfsprekend mijn gordel om. Mijn medepassagiers moesten hard lachen want in Rusland draag je enkel een autogordel wanneer je verwacht te worden aangehouden door de politie.

Ondanks de enorme verschillen tussen beide landen verliep de gewenning vrijwel zonder problemen. ‘Ik ben enig kind en door mijn ouders niet traditioneel Russisch opgevoed. Ik heb veel vrijheden gekregen en daardoor heb ik mezelf gemakkelijk aan de Nederlandse maatschappij kunnen aanpassen.' Terugkeren naar zijn vaderland is voor Nazarov dan ook geen item. ‘Sinds een half jaar ben ik vader van een zoon. In overleg met Marijke, mijn vrouw, heb ik besloten dat hij in een stabiele omgeving moet opgroeien. In Rusland kan morgen alles anders zijn.'

Voor de 30-jarige Rus zijn het momenteel drukke tijden. Het vaderschap, de trainingen en wedstrijden bij Destil Trappers en zijn baan als neuropsycholoog bij Kobussen&Partners vergen veel energie. IJshockeyer en psycholoog, geen alledaagse combinatie: ‘Nee, dat klopt, maar uitzonderingen bevestigen de regel. Op jonge leeftijd was ik al geboeid door de hersenen en het menselijk gedrag. In Rusland had ik tijdens mijn studie Bewegingswetenschappen al geproefd van de studie naar de menselijke psyche. Dat smaakte naar meer en dus meldde ik me in 2003 aan voor de opleiding psychologie in Tilburg.'

Naast zijn werk in de klinische praktijk, is Nazarov actief als sportpsycholoog. De inwoner van Den Bosch merkt dat het taboe dat lange tijd in ons land op mentale training rustte langzaam wordt doorbroken. ‘Ik wijt het aan een gebrek aan kennis. Veel bonden en clubs lijken het belang van mentale weerbaarheid van hun spelers te onderschatten. Dat is zonde want goede prestaties zijn niet alleen afhankelijk van de fysieke vorm waarin iemand verkeert. Zijn geestelijke gesteldheid is minimaal zo belangrijk om op het moment suprême te presteren.'

Zelf maakte de Oranje-international op jeugdige leeftijd in Rusland al kennis met mentale begeleiding. ‘Mijn ijshockeyopleiding is Russisch. Die begint met schaatsen, schaatsen en nog eens schaatsen. Daarna leer je stickhandelen en op 13-14-jarige leeftijd start men met oefeningen om het maximale uit jezelf te halen. Veel vroeger heeft in mijn ogen ook geen zin want voor die tijd ben je je vaak onvoldoende bewust van je sterke en zwakke punten. Juist die bewustwording van je zwakke punten zorgt voor de mogelijkheid ze te verbeteren.'

Via lezingen en workshops probeert Nazarov de ijshockeywereld de ogen te openen over het nut van mental coaching. ‘Enige tijd geleden heb ik voor de jeugdafdeling van Trappers een presentatie gehouden. Vorige maand, tijdens het nationale ijshockey winterkamp, heb ik wederom een lezing gegeven. Deze werden door iedereen zeer goed ontvangen. Ook ijshockeyclub Den Bosch heeft interesse getoond. Hopelijk volgen andere clubs dit voorbeeld. Ik ben te allen tijde bereid om uitleg te geven.'

In Trappers-coach Theo van Gerwen treft Stanislav een warme pleitbezorger voor zijn idealen: ‘Theo staat open voor nieuwe ideeën omtrent coaching. Tijdens zijn periode als coach van het nationaal team heeft hij meerdere malen een beroep gedaan op Rico Schuijers. Hij is één van de bekendste sportpsychologen van Nederland en tevens voorzitter van de Vereniging voor Sportpsychologie in Nederland (VSPN).' Naar de redenen waarom dit nu niet meer gebeurt, kan de sympathieke Rus slechts gissen. ‘Waarschijnlijk ontbreken de financiële middelen.'

Ondanks de lastige financiële situatie waarin het Nederlandse ijshockey zich bevindt, pleit Nazarov voor het opnemen van een mental coach in de staf van de clubs. ‘Het zou de sport de plaats geven die het verdient. In Noord-Amerika en Australië is het al gemeengoed en de resultaten bewijzen de toegevoegde waarde. Waarom zouden we in Nederland dan niet de handschoen oppakken?'

Geplaatst door Peter van Raak op donderdag 13 januari 2011