IJshockey.com > Nieuwsoverzicht > Chris Drury: tegen wil en dank

Chris Drury: tegen wil en dank

De 35-jarige Chris Drury kondigde deze week aan dat hij zijn schaatsen aan de wilgen hangt. Daarmee komt een einde aan de loopbaan van een ijshockeyster tegen wil en dank.

De manier waarop hij zijn beslissing bekendmaakte, zegt veel over het karakter van Chris Drury. Geen persconferentie met tranen of een optreden in een televisieprogramma, maar een eenvoudig persbericht van de spelersvakbond. Er stond niet eens een citaat van Drury zelf in.

Twaalf seizoenen speelde Drury in de NHL. Maar hij was al veel eerder een bekende naam in de Verenigde Staten. Als twaalfjarig jongetje was hij de winnende pitcher in de finale van de Little League honkbalcompetitie, die live werd uitgezonden op ESPN. Hij sloeg ook nog twee punten binnen.

Hij werd echter nog veel bekender als ijshockeyer. Met Boston University werd hij kampioen, hij ontving de Hobey Baker Award als de beste speler op universiteitsniveau en in zijn eerste seizoen in de NHL won hij als speler van de Colorado Avalanche de Calder Award als beste nieuwe speler. Drie jaar later stond hij met de Stanley Cup boven zijn hoofd.

De aandacht daarbij ging uit naar Ray Bourgue, die na vele jaren in de NHL toch nog de Stanley Cup won, de geweldige kunsten van doelman Patrick Roy en het afhaken van Peter Forsberg vanwege een miltruptuur. Toch had Drury met elf goals in de play-offs een belangrijk aandeel in de zege gehad. Drury had sowieso een neusje voor beslissende goals. Hij scoorde in totaal 47 goals in de play-offs, waarvan zeventien de winnende waren in de wedstrijd.

Drury vond het gebrek aan aandacht niet erg. De uit Trumbull in Connecticut afkomstige aanvaller hield niet van het spotlicht. Vragen van verslaggevers werden met korte zinnetjes afgedaan en grote interviews gaf hij al helemaal niet. Zo was hij aan het begin van zijn loopbaan en zo is hij met pensioen gegaan. Toen zijn teamgenoot Milan Hejduk onthulde dat Drury hem Engelse les gaf, was de verbazing onder verslaggevers dan ook groot. ‘Spreekt hij zelf engels dan?', was de ironische vraag.

Niet alles in zijn ijshockeyloopbaan ging over rozen. Als speler van Boston University zag hij zijn vriend Travis Roy in diens eerste college-wedstrijd ongelukkig in botsing komen met de boarding. De speler raakte voor het leven verlamd. Drury ging mee naar het ziekenhuis en is zijn teamgenoot altijd blijven ondersteunen. Ieder jaar organiseert Drury een golftoernooi om geld in te zamelen voor de Travis Roy Foundation.

Op sportief vlak betreurde hij het dat hij geen gouden medaille wist te winnen bij de Olympische Spelen. In 2002 en 2010 stond hij met de Verenigde Staten in de finale, maar beide keren won Canada het goud. Ook lukte het hem niet om in zijn laatste jaren als speler bij de New York Rangers de ploeg diep de play-offs in te schieten. De Rangers was het team waar hij als jongetje fan van was geweest en die hij in 1994 de Stanley Cup zag winnen onder leiding van Mark Messier.

De laatste jaren lukte het op het ijs allemaal ook minder. Blessures begonnen de forward te plagen en afgelopen jaar brak hij twee keer dezelfde vinger. Uiteindelijk speelde hij maar 24 wedstrijden, waarin hij slechts één goal voor zijn rekening nam. In juni kochten de Rangers het laatste jaar van zijn contract af om ruimte te maken om Mike Richards te kunnen contracteren.

Het is onduidelijk of Drury nog heeft geprobeerd een nieuwe club te vinden. Volgens verschillende media vreesde hij dat een zwakke knie hem zou hinderen een vol seizoen te spelen. Zeker weten zullen we het mogelijk nooit. De summiere verklaring van de spelersvakbond biedt geen uitkomst en het is onwaarschijnlijk dat Drury nu ineens wel grote interviews gaat geven.

Het zal stil worden rond deze ster tegen wil en dank.

Bij het schrijven van bovenstaand artikel is dankbaar gebruik gemaakt van publicaties in de Calgary Herald, de New York Times, Tonawanda News, The Gleaner en Hockeydb.com.

Geplaatst door Joep Meijsen op maandag 22 augustus 2011

Laatst gewijzigd op maandag 29 augustus 2011 om 00:00